In memory of Phi

 Phi, that’s the nick name I gave you, Sophia after being close friends for a few years. I didn’t feel close enough just by calling you Sophia and wanted to feel closer and that’s how I came up with ‘Phi’. You weren’t that comfortable being called ‘Phi’ at first but I kept calling and you just made peace with it. You were my very first friend in USA and you were the first friend to visit my place and meet my dear aunt, Wa Wa. I wanted you to call her Aunty Wa but you kept calling Aunt Wa Wa. After a few times of fixing it, I finally gave up. I guess I was just being Asianized. To me, calling Aunty Wa sounded friendlier and warmer. That could be the cultural difference. I grew up in Asian culture while you grew up in western one. Our friendship grew over the period and in 2009, you pulled a string from this introverted girl and asked me to drive to Washington DC from Philadelphia. My very first road trip with a much needed freedom! I never drove any long distance without the supervision of my aunt. I finally did and enjoyed it to my fullest. We got asked out by two guys whom we weren’t much into. We politely said no.  To me, it was more like not knowing how to react! 2009 was our Duo year and we did so many fun things together, shopping, sleep over and visiting places like long wood garden. I remember you got yourself a professional camera and I was your model despite my shyness in front of a camera. You were into photographing those days. I don’t know why but we didn’t hang out much in 2010 and after but we kept in touch. You went back to Ghana in 2011 and we stayed in touch via Gmail. We exchanged long emails in 2012. I then went back to Myanmar in late 2012 and we tried to stay in touch via viber.  With a poor internet connection in Ghana and Myanmar, we were on and off. As long as I could remember, I tried not to miss wishing you on your birthdays, Thanksgiving, Christmas and New Year. In 2015, you sent me a Gmail sharing good news about you getting into a PhD program with a scholarship. Starting in 2018, our communication channels became Instagram and Whatsapp. Our communication became more frequent as you nearly completed your PhD program and I started a new hobby, running. You were so supportive about my running and we exchanged so much in 2018, 2019 and 2020. Then Covid 19 came and we shared some tips on fighting against Covid 19. We both decided to not take any vaccine for its side effects. After Dec 2021, you were MIA for nearly a year which is not uncommon about you. You too were introverted in your own way and I tried to give space by not bombarding you with sending messages. Besides, I too have my own stress with the political change in Myanmar and so much ongoing distress. In the Nov of 2022, you suddenly popped up in Whatsapp and I was pleasantly surprised. This time, I’ve become more appreciative of your friendship. I don’t know why. May be, I have a very little close friends circle or increasing digits on my biological clock? You wanted to start jogging in 2023 and I was giving you nutrition tips, run walk tips and encouragement. Starting on the 5^th of Dec, you stopped reading my messages though they were delivered. This was a season of holiday and I thought you went back to Ghana to reunite with your family. I wished you on Christmas but my message was not delivered. Again on New Year, it was not delivered. I checked on you again on the 21^st Jan, not delivered. It’s a typical of you and to be concerned of your health was the least on my mind. Just yesterday, your friend, Catherine whom we met in 2018 in DC called me via messenger and your death was the least thing I expected to hear from her. I was in shock and complete denial, Phi. What about our plan of meeting in the Summer of 2023? You didn’t give me a chance to show how much your friendship was treasured! It is so unfair you were taken away from us! You are still so very alive in my mind. Your passing has alerted me to stay in touch with a few friends I have and I promise you, I will. You are my forever BFF and May you find peace in heaven and watch over us!

2009 in DC

My Bday in early Jan 2009

A visit to Six Flags in 2009

Goofing around before an Xmas Party

 

Weird looking Shoes!

I was looking for a decent pair of dressy shoes for a friend's wedding and came across with these strange looking ones ... Interestingly enough, someone had already made a purchase and written a review ... I can't help myself but sharing this with you all ... I am a shoe fanatic but never have I thought to witness a pair like it ... Crazy, isn't it? Oh yes, if you are interested, they are available at Bloomingdale's ... (no commercial intended)

Photo Credit: Bloomingdale's

Side View

Giuseppe Zanotti Wedges - Jem

PRICE: $895.00

Front View

အခ်စ္

ျဖဴတုတ္နဲ႕ Duet ဆိုေနက် aungtun1 ရဲ့အကူအညီနဲ႕ဆိုထားတာပါ။ ႏွစ္ေယာက္လုံး အသံဝင္ျပီး ျပန္ထြက္ခါစအခ်ိန္မွာဆိုထားေတာ့ vocalwise ေတာ္ေတာ္ေလးကို အားနည္းပါတယ္။ ပန္းေလးေတြကို အမွတ္တရသိမ္းထားခ်င္လို႕ တင္လိုက္တာပါ။ ျဖဴတုတ္႐ိုက္ထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ Longwood Garden ကိုသြားလည္ရင္းနဲ႕ သူငယ္ခ်င္း႐ိုက္လာတာကို ယူသုံးထားပါတယ္။

ေက်းဇူးတင္ပါတယ္
ျဖဴတုတ္ေလး

သံေယာဇဥ္တစ္မွ်င္

သံေယာဇဥ္ဆိုတာ.... ေယဘုယ်အားျဖင့္ေတာ့ လူတစ္ဦးမွ အျခားလူတစ္ဦးအေပၚ (သို႕) ပစၥည္းတစ္ခုအေပၚ (သို႕) သတၱဝါေလးတစ္ေကာင္အေပၚ စသည္ စသည္ျဖင့္ အခ်ိန္အတိုင္းအတာ တစ္ခုအတြင္း ေပၚေပါက္လာတတ္တဲ့ စိတ္ခံစားခ်က္တစ္ခုလို႕ ျဖဴတုတ္ နားလည္ထားပါတယ္။ ဒီေဝါဟာရေလးနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး ျဖဴတုတ္ရဲ့ဘဝမွာ အမွတ္ရစရာ အျဖစ္အပ်က္ကေလးေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္။ အခုေျပာျပခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးကေတာ့ ထူးေထြဆန္းျပားမႈေတြနဲ႕ တန္ဆာဆင္ထားတာ မဟုတ္ေပမဲ့ ဒီေဝါဟာရေလးရဲ့ အနက္အဓိပၸါယ္ကို ထင္ဟပ္ေစတယ္လို႕ ေပၚလြင္ေစတယ္လို႕ ျမင္မိပါတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ (၁၈)ႏွစ္ေက်ာ္အခ်ိန္ကာလက ျဖဴတုတ္တို႕မိသားစုဟာ ျမိဳ႕နဲ႕အလွမ္းေဝးတဲ့ ရပ္ကြက္အသစ္ေလးတစ္ခုသို႕ ေျပာင္းေရႊ႕လာခဲ့ပါတယ္။ ရပ္ကြက္အျဖစ္ ရုပ္လုံးေပၚစဆိုေတာ့ ရပ္ကြက္အလယ္ပိုင္းမွာသာ ေျပာပေလာက္ေအာင္ လူေနအိမ္ေျခရွိျပီး ဟိုဖက္အစြန္ ဒီဖက္အစြန္မွာက်ေတာ့ အိမ္ေျခမရွိသေလာက္ပါပဲ။ ျဖဴတုတ္တို႕ ေျပာင္းလာတဲ့ အပိုင္းက ျမိဳ႕ထဲနဲ႕ပိုနီးတဲ့ ရပ္ကြက္အဝင္ေပါ့။ ဒီရပ္ကြက္ကေလးရဲ့ေျမေပၚမွာ ေျခခ်ခ်ခ်င္း ျဖဴတုတ္ေတြးမိတာကေတာ့ အဂါျဂိဳဟ္ေပၚမွာ အိမ္ေဆာက္ေနရင္ ဒီလိုေနမွာပဲလို႕။ ဟုတ္တယ္ေလ... အိမ္အဝင္မွာ က်င္းခ်ိဳင့္ေလးေတြနဲ႕ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့  ေျမသားနီနီလမ္းေလးက သက္ေသပဲ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းမၾကီးမွွ လွမ္းၾကည့္လိုက္ရင္ ျဖဴတုတ္တို႕ရဲ့ ေဆးအျဖဴသုတ္ထားတဲ့ မီးခိုးေရာင္ျပတင္းရြက္ေလးေတြနဲ႕ အိမ္က ထီးထီးၾကီး။ လမ္းမၾကီးမွ ဆင္းလာလိုက္ရင္ ျဖဴတုတ္တို႕အိမ္ထိေရာက္ေအာင္ အိမ္ေလးငါးအိမ္စာေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရမယ္ ထင္တယ္။ လမ္းေထာင့္အိမ္ျဖစ္ေတာ့ အိမ္ေရွ႕နဲ႕အိမ္ေဘး (လက္ယာ)မွာ လမ္းမ်ားရွိျပီး၊ အိမ္ေနာက္နဲ႕အိမ္ေဘး (လက္ဝဲ) က်ျပန္ေတာ့ သူေ႒းတစ္ဦးရဲ့ ေငြပိုေငြလွ်ံမ်ားနဲ႕ ဝိုင္းရံျခင္း ခံထားရျပန္ပါတယ္။ (ေရခဲေတာင္ အေအးဆိုင္ပိုင္ရွင္ သူေ႒းက ေငြေတြပိုလို႕ ဝယ္ထားတဲ့ ျခံေတြပါတဲ့။)  သူေ႒းရဲ့ျခံထဲမွာ မံုရြာျမိဳ႕ရဲ့ ျခံဝင္းတိုင္းလိုလိုမွာရွိတဲ့ တမာပင္တခ်ိဳ႕ရွိတဲ့အျပင္ လူမေနေသာေၾကာင့္ ခ်ဳံပုတ္မ်ား၊ အေလ့က်ေပါက္ ေတာ႐ိုင္းပင္မ်ားႏွင့္ ထူထပ္လွပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ လာအစာရွာေဆာ့ကစားတဲ့ စာကေလးမ်ား၊ ခ်ိဳးကေလးမ်ား၊ ဆက္ရက္ကေလးမ်ား၊ တခါတရံ ေတာက်က္တူေရြးေလး တစ္ေကာင္စႏွစ္ေကာင္စ၊ သွ်ဥ့္ကေလးမ်ား၊ အျခားသတၱဝါငယ္ကေလးမ်ားနဲ႕ သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ဆိုပါစို႕။ မြန္းက်ပ္ဆူညံလွတဲ့ ျမိဳ႕ထဲလိုေနရာမ်ိဳးကို မႏွစ္သက္တဲ့ ေဖေဖလိုလူအတြက္ေတာ့ ဒီရပ္ကြက္ေလးရဲ့ ေအးခ်မ္းဆိတ္ျငိမ္မႉကို ခ်ီးမြမ္းလို႕မဆုံးေတာ့။ အလုပ္နဲ႕ပိုနီးသြားလို႕ ပိုသေဘာက်တာလဲ ပါတာေပါ့။ ျဖဴတုတ္တို႕ ကေလးေတြအတြက္လည္း ေနရာသစ္ျဖစ္ျပီး အျမင္ဆန္းေနေတာ့ ဘာမွန္းမသိဘဲနဲ႕ကို ေပ်ာ္ေနတာ။ အဲဒီအေပ်ာ္မ်ားဟာ ညအခ်ိန္လဲေရာက္ေရာ ေနလုံးၾကီးနဲ႕အတူ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္ထင္ပ။ ညဥ့္နက္ လူေျခတိတ္ခ်ိန္မ်ားဆိုရင္... အိမ္ေျမႇာင္ နံရံေပၚမွာ ရွပ္သြားတဲ့အသံေတာင္ ၾကားႏိုင္ေလာက္တဲ့အထိ တိတ္ဆိတ္လွတဲ့ ရပ္ကြက္ကေလး။ ကိုေရႊေတာက္တဲ့ကလဲ ေဟာလိုက္ရတဲ့ မိုးေလဝသေဗဒင္။ ဆိတ္ျငိမ္တဲ့ညအခ်ိန္မွာ 'ေအာက္အဲ့' ဆိုတဲ့အသံေလာက္ စိတ္ကို ေျခာက္ျခားေစတာ မရွိဘူး။ ကိုယ့္ကို လာတြယ္ကပ္ေတာ့မွာပဲ ဆိုတဲ့အေတြးနဲ႕ အရမ္းကိုေၾကာက္တာ။ ေခြးကပါအူလိုက္လို႕ကေတာ့ ကိုယ့္ကုတင္ကေန ညီမေလးရဲ့ ကုတင္ေပၚကို Bruce Lee သိုင္းကြက္နင္းျပီး အျမန္ကိုေရာက္တာပဲ။ (ဟုတ္တယ္ ညီမေလးက ျဖဴတုတ္ထက္ ႏွစ္ႏွစ္သာပိုငယ္တယ္။ သတိၱကေတာ့ အျပန္ႏွစ္ရာေလာက္ ပိုေကာင္းတယ္။ ) ကေလးသာသာဆိုေတာ့ ဟိုအသံျမည္လည္းေၾကာက္၊ ဒီအသံၾကားလည္းေၾကာက္နဲ႕ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္ခဲ့ရခ်ိန္ေတြ ရွိခဲ့တာ သိပ္ေတာ့မဆန္းပါဘူးေလ။ ျဖဴတုတ္အတြက္ အထူးစိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္စရာတစ္ခုရွိေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ျမိဳ႕တည္ကာစ ရပ္ကြက္မက် ေတာအုပ္မက ျဖစ္ျခင္းရဲ့ အားနည္းခ်က္တစ္ခု လို႕ဆိုရမလားဘဲ... ခ်ိဳး၊ ဆက္ရက္အစရွိတဲ့ ငွက္ပစ္သူ ေပါမ်ားျခင္းပါပဲ။ ခဲမွန္ထားတဲ့ ငွက္ကေလးမ်ားဟာ မၾကာခဏဆိုသလို ျဖဴတုတ္တို႕ရဲ့ လသာေဆာင္ေပၚမွာ လာေရာက္ဇီဝိန္ခ်ဳပ္ၾကရရွာတယ္။ လသာေဆာင္ဟာ ျဖဴတုတ္တို႕ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ စာက်က္တဲ့ေနရာနဲ႕ တဆက္တည္းဆိုေတာ့ 'ဘုတ္' ဆိုတဲ့အသံၾကားတိုင္း ဒိုင္ခံထၾကည့္သူကေတာ့ ညီမေလးေပါ့။ ျဖဴတုတ္ကေတာ့ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ၊ ငွက္ကေလးမ်ား အတုန္းအရုန္း ျဖစ္ေနပံုကိုၾကည့္ရတာ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္တဲ့အျပင္ အူပါယားတဲ့အတြက္ ထြက္မၾကည့္ျဖစ္တာ မ်ားပါတယ္။  ထြက္ခဲ့ရင္ေတာင္ မ်က္ႏွာကို လက္ဖဝါးနဲ႕အုပ္ျပီး လက္ၾကားကေလးေတြမွပဲ ၾကည့္ရဲပါတယ္။ ျဖဴတုတ္မွာ Phobeiaတစ္ခုရွိတယ္။ ေခြးကေလး၊ ေၾကာင္ကေလးေတြ ကလြဲရင္ တျခား အေမႊးအမွင္ပါတဲ့ အေကာင္ခပ္ေသးေသးမ်ားကို မထိရဲမကိုင္ရဲတဲ့ ျပသနာပါပဲ။ (ျဖဴတုတ္ကို ရယ္ေနၾကျပီလား မသိဘူး)

Halloween Humour

ဒီက ကေလးေတြ ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စားေနၾကေသာ Oct 31 မွာက်ေရာက္ခဲ့တဲ့ Halloween ကေတာ့ျပီးဆုံးသြားပါျပီ။ သူတို႕ခမ်ာမွာေတာ့ Trick or Treat ဆိုေအာ္ျပီး အိမ္ေပါက္ေစ့လည္လို႕ ေပ်ာ္လိုက္ရတယ္ မထင္ပါဘူး။ Candy ေတြလည္း ေမွ်ာ္လင့္ထားသေလာက္မွ ရၾကရွာရဲ့လား မသိ။ ဘာျဖစ္လို႕လဲလို႕ ေမးလာရင္ 'ပြဲဖ်က္တဲ့မိုး' ရယ္လို႕ သူတို႕ကေလးေတြက ဦးရာလူ တိုင္တည္ၾကမည္ အမွန္။ မိုးလင္းကတည္းက တအိအိရြာလိုက္တဲ့မိုးဟာ ေနဝင္မိုးခ်ဳပ္အထိ မရပ္မစဲႏိုင္ေအာင္ပဲ။ အရမ္းၾကီးသည္းတာမဟုတ္ပဲ သြားရလာရ အဆင္မေျပ႐ံု ရြာတဲ့မိုး။ ကေလးေတြကို ထိုင္မရထမရ ျဖစ္ေစတဲ့မိုးဆိုရင္ ပိုမွန္မယ္ထင္တယ္။ မိုးမင္းၾကီးက Candyထြက္ေတာင္းခ်င္တဲ့ ကေလးေတြအေပၚ ဘာအျငိဳးရွိေန မွန္းမွ မသိတာေနာ္။ မိုးမင္းၾကီးဆိုလို႕ေလ ျဖဴတုတ္တို႕ရဲ့ ကေလးဘဝကို ခဏေတာင္ ျပန္ေျပာင္း သတိရလိုက္မိေသးတယ္။ မံုရြာမွာ သီတင္းကြၽတ္ ဘုရားၾကီးပြဲ ဆင္ႏႊဲတဲ့အခ်ိန္ဆို မိုးရြာတတ္တယ္ေလ။ ျဖဴတုတ္တို႕က ကေလးပဲရွိေသးတာဆိုေတာ့ လူၾကီးမပါရင္ မသြားႏိုင္ေသးတဲ့ အရြယ္။ အဲဒီေတာ့ ေဖေဖအလုပ္ပါးတဲ့ စေန၊ တနဂၤေႏြထိေရာက္ေအာင္ စိတ္ကိုဆြဲဆန္႕ျပီး ေစာင့္ရတာေပါ့။ ကိုယ္သြားမဲ့ေန႕မွာမွ မိုးရြာလိုက္ရင္ ခဲေလသမွ် သဲေရက်ပဲ။ ဆိုေတာ့ မိုးေလဝသနားေထာင္ျပီး မိုးရြာေျခရွိတယ္ဆိုရင္ အရွင္ဥပဂုတၱရုပ္ထုေတာ္ကို ေရၾကိဳေလာင္းလိုေလာင္းနဲ႕ ရွုတ္လိုက္တဲ့အလုပ္။ ျပန္ဆက္ရရင္ စေနေန႕မွာက်ေရာက္တဲ့ Halloweenမွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေပ်ာ္မယ္လို႕ အားခဲထားတဲ့ ခမ်ာရွာတို႕မေေတာ့ ဒီမိုးေၾကာင့္ Angelina Jolieထက္ ပိုထူျပီးစုတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းပိုင္ရွင္ေလးမ်ား ျဖစ္ေနေတာ့မွာေပါ့။ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ Costumeဝတ္ရတာ သိပ္ျပီး ဝါသနာမပါတတ္သူ ျဖဴတုတ္ကေတာ့့ ဒီႏွစ္ အိမ္မွာပဲေနျပီး ကေလးေတြ ဝတ္စားလာတာကို ၾကည့္မယ္ေပါ့။ (အရင္ႏွစ္ေတြက သာမန္အဝတ္အစားနဲ႕ပဲ သြားေတာ့ အဟားခံရတယ္ေလ။ ဒီႏွစ္ေတာ့ မရဘူးလို႕ ရာဇသံ ထြက္လာလို႕။) ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကေလးေတြလည္း မလည္ႏိုင္ေတာ့တဲ့အတြက္ ျဖဴတုတ္လည္း သိပ္မၾကည့္ရဘူးေပါ့။ အဲဒီလိုနဲ႕ ခပ္ပ်င္းပ်င္းအရွိမွာ email ကိုစစ္လိုက္ေတာ့ အေဒၚလိုခင္တဲ့ 'ၾကီးၾကီး KAT' ဆီကေန ေပးပို႕လာတဲ့ ဒီ Halloweenဟာသေလးမ်ားကို ေတြ႕ေတာ့တာပါပဲ။ ျဖဴတုတ္ႏွစ္သက္မိလို႕ စာဖတ္သူတို႕နဲ႕ မွ်ေဝလိုက္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ကာတြန္းေလးေတြဟာ ရယ္စရာသက္သက္ ျဖစ္သလို၊ တခ်ိဳ႕ကက်ေတာ့ ေခတ္ရဲ့လက္ရွိအေျခအေနကို တေစ့တေစာင္း ထင္ဟပ္ေစပါတယ္။ ျဖဴတုတ္ရဲ့စာကို ဖတ္ေနရင္း 'ဟဲ့ နိဒါန္းခ်ီလို႕ကို မျပီးႏိုင္ေသးဘူး' လို႕ ေတြးေနရင္ ဒီမွာပဲ လက္ကို ဘရိတ္အုပ္လိုက္ပါျပီ။ ဟာသေလးေတြကို ခံစားၾကည့္ၾကပါေနာ္။

Chocolate ေလးက ေျပာတဲ့အသက္

ဒီတခါလည္း ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလး တစ္ခုပါပဲ။ သမာၻရင့္ Blogger ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမမ်ားရဲ့ စကားကိုငွါးသုံးရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ျဖဴတုတ္ ဆားခ်က္လိုက္တယ္လို႕ ဆိုရမလားပဲ။ ျဖဴတုတ္ရဲ့ Blogသက္က ငယ္လြန္းေတာ့ ဆားေတာင္တူးေအာင္ ခ်က္အုံးမလား မေျပာတတ္ပါဘူး။ စာဖတ္သူရဲ့ လက္ထဲကို ဝကြက္အပ္လိုက္ပါျပီ။ မငံရင္ေတာင္ မခါးဘူးလို႕ေမွ်ာ္လင့္ရတာပါပဲ။

ျဖဴတုတ္အခု မွ်ေဝခ်င္တာကေတာ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ့အသက္ကို ေခ်ာကလက္ဘယ္ေလာက္ ၾကိဳက္သလဲဆိုတာအေပၚမွာ မူတည္ျပီး ခန္႕မွန္းျခင္းပါ။ အဆိုကေတာ့ သူမ်ားေတြကိုသာ အသက္လိမ္လို႕ရမယ္၊ Mr.Hersheyကိုေတာ့ လိမ္လို႕မရဘူးတဲ့။ တယ္ဆိုတဲ့ စာပါလား။ ၾကည့္ရတာကေတာ့ အသက္အမွန္ မေျပာခ်င္တဲ့သူမ်ားကို လွည့္စားခ်င္တဲ့ သေဘာလားမသိ။ ျဖဴတုတ္ေတာ့ စိတ္ဝင္စားမိတာ အမွန္ပဲ။ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ စဥ္းစားမိတာက ဘယ္ေလာက္ တိက်ႏိုင္မွာလဲေနာ္။ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးေပါ့။ မယံုၾကည္သူမ်ား (ျဖဴတုတ္အပါအဝင္) စမ္းၾကည့္လို႕ရေအာင္ Formula ေလးကို ေအာက္မွာ ေရးေပးထားပါတယ္။ ျဖဴတုတ္နဲ႕ အတူတူ စမ္းၾကည့္ရေအာင္။ စိတ္အရမ္း မေလာနဲ႕တဲ့၊ တစ္မိနစ္ေလာက္ပဲ ၾကာတာပါတဲ့၊ cheat လဲမလုပ္ရဘူးတဲ့ (ပို႕ေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ေျပာတယ္)။ အိုး... ဒါေလာက္ကေတာ့ ျဖဴတုတ္တို႕က လိုက္နာႏိုင္ပါတယ္။ 'မ'တိက် (ေဒၚတိက်လဲ ျဖစ္လို႕ရေနပါျပီ)လို႕ေတာင္ နာမည္တြင္ေသးတာပဲ။ ေျပာေနတာၾကာပါတယ္။ နံပါတ္စဥ္အတိုင္း ျဖည္းျဖည္းမွန္မွန္ တစ္ဆင့္ျခင္း လိုက္နာၾကည့္ၾကရေအာင္္။ ေအာက္ဆုံးကိုေက်ာ္ျပီး ၾကိဳမၾကည့္ေၾကးေနာ္... ok... ready လား? စၾကစို႕ရဲ့။

ေရွာင္မည္ရွားမည္ ဂ်ဴရီဂ်ဴတီ (Jury Duty)

အေမရိကန္တိုင္းျပည္ရဲ့ တရားေရးစနစ္မွာ ျပစ္မႉက်ဴးလြန္ထားသည္ဟု စြပ္စြဲခံထားရေသာ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ (သို႕မဟုတ္) အဖြဲ႕တစ္ခုကို တရားစီရင္ရာမွာ ဂ်ဴရီ (Jury) စနစ္ဆိုတာရွိပါတယ္။ အဲဒီစံနစ္ဟာ တရားသူၾကီးနဲ႕ ဂ်ဴရီလူၾကီးမ်ား (Jurors)ဆိုျပီး ဖြဲ႕စည္းထားတာပါ။ ျပစ္မႉ (သို႕မဟုတ္) တရားရုံး အမ်ိဳးအစားေပၚမွာမူတည္ျပီး ဂ်ဴရီလူၾကီးမ်ားရဲ့ အေရအတြက္ဟာ ၆ေယာက္မွ ၁၂ေယာက္အထိ ရွိႏိုင္ပါတယ္။ ဒါကိုေတာ့ ျဖဴတုတ္ အေသးစိတ္ မေရးေနေတာ့ပါဘူး။အသက္၁၈ႏွစ္ျပည့္ျပီးေသာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံသားတိုင္း ဂ်ဴရီလူၾကီးအျဖစ္ ထမ္းေဆာင္ႏိုင္ပါတယ္။ သတ္မွတ္ခ်က္တခ်ိဳ႕ေတာ့ ရွိပါေသးတယ္။ အဂၤလိပ္စကားေကာင္းေကာင္း နားလည္ ေျပာဆိုႏိုင္ျခင္း၊ စိတ္နဲ႕ ကိုယ္လက္အဂၤါ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္မရွိရျခင္း၊ မႉခင္းမႉရာ ကင္းရွင္းရျခင္း အစရွိသျဖင့္ေပါ့ေလ။ ဒါေပမဲ့ ဂ်ဴရီလူၾကီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာဖို႕အတြက္ အလုပ္ေလွ်ာက္ရတာမ်ိဳး အင္တာဗ်ဴးသြားရတာမ်ိဳး မလိုအပ္ပါဘူး။ ျပစ္မႉတစ္ခုကို စစ္ေဆးဖို႕ရွိလာရင္ တရားသူၾကီးရဲ့ လက္ေအာက္မွာရွိတဲ့ ေရွ႕ေနက အဲဒီသတ္မွတ္ခ်က္မ်ားနဲ႕ ကိုက္ညီႏိုင္ေသာ သူမ်ားကို မဲေပးသူမ်ားစာရင္း (သို႕မဟုတ္) ကားေမာင္းလိုင္စင္ ရွိသူမ်ားစာရင္းမွွ randomly ဆင့္ေခၚျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလို ဆင့္ေခၚခံရသူမ်ားကို အရည္အခ်င္းစစ္ ေမးခြန္းမ်ား ေျဖဆိုခိုင္းျပီး ေအာင္ျမင္သူမ်ားကို ဂ်ဴရီလူၾကီး တာဝန္ထမ္းေဆာင္ႏိုင္သူအျဖစ္ လ်ာထားပါတယ္။ လ်ာထားသူေတြထဲကမွတခါ ဂ်ဴရီလူၾကီးအျဖစ္ randomly ေရြးေကာက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဆိုေတာ့ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ရသည္ျဖစ္ေစ၊ မထမ္းေဆာင္ရသည္ျဖစ္ေစ တရားရုံးမွာ အခ်ိန္ကုန္လူပန္း ျဖစ္ၾကရတာကို မႏွစ္သက္သူမ်ားပါတယ္။   လူအမ်ားစုကေတာ့ ဆင့္ေခၚစာေရာက္ျပီ ဆိုကတည္းက ဒီတာဝန္ကႏႈတ္ထြက္ခြင့္ရေအာင္ အေၾကာင္းျပခ်က္မ်ိဳးစုံ ေပးၾကေတာ့တာပါပဲ။ အခ်ိဳ႕တရားရုံးေတြမွာေတာ့ ဂ်ဴရီတာဝန္ကေန လႊတ္ေပးႏိုင္တဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္မ်ားကို ေၾကျငာထားပါတယ္။ အသက္၇၀ေက်ာ္ေနရင္၊ ၂ႏွစ္အတြင္း ဂ်ဴရီတာဝန္ ထမ္းေဆာင္ထားရင္၊ မီးသတ္သမားလုပ္အားေပး (သို႕) ကယ္ဆယ္ေရးသမား (သို႕) လူနာတင္ယာဥ္ ကူညီေရးအဖြဲ႕ အသင္းဝင္အျဖစ္ volunteerလုပ္ေနရင္ စာတင္ျပီး excuseေပးေအာင္ ေလွ်ာက္ထားႏိုင္ပါတယ္။ ျဖဴတုတ္ဒီလို နိဒါန္းပ်ိဳးေနရျခင္း အေၾကာင္းကေတာ့ တေန႕မွာ ျဖဴတုတ္ရဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္လဲ ဆင့္ေခၚခံရပါေရာ။ အဲဒီမွာ သူကဘယ္လိုအေၾကာင္းျပခ်က္ ေပးသင့္သလဲလို႕ တိုင္ပင္လာပါတယ္။ (ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သူက အထက္ပါအေၾကာင္းျပခ်က္ေတြနဲ႕ မကိုက္ညီေနဘူးေလ။) ျဖဴတုတ္ကလဲ ၾကံရဖန္ရေတာ့မယ္ဆိုရင္ သိပ္အျဖစ္မရွိဘူး။ အဲဒီေတာ့ လက္စြဲေတာ္ Googleထုံးကို ႏွလုံးမူလိုက္ရာမွာ ေအာက္ပါ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ကေလးတခ်ိဳ႕ကို ေတြ႕ရွိမွတ္သားရပါတယ္။ အခုေျပာမဲ့ (၈)ခုေလာက္ကေတာ့ ျဖဴတုတ္ကိုစိတ္ဝင္စားေစတယ္။  စာဖတ္သူမ်ား စိတ္ဝင္စားမလားမသိဘူး။

ျဖဴတုတ္ေလးရဲ့ 'ေမာင္'

ဒီ Singforyou.net ဆိုတဲ့ Site ကေလးကို ညီမေလးတစ္ေယာက္ဆီက ရထားတာၾကာပါျပီ။ ဒီေလာက္ လုပ္ရတာ လြယ္ကူတယ္ မထင္တဲ့အတြက္ ျဖဴတုတ္ Procrastinate လုပ္ေနတာ ႏွစ္နဲ႕ေတာင္ ခ်ီေလာက္ေရာေပါ့။ ဒီေန႕ေတာ့ မိုးေအးေအးေလးမွာ ပ်င္းပ်င္းရွိတာနဲ႕ အိမ္မွာပဲ ကာရာအိုေက ဆိုမလား စိတ္ကူးရာကေန Blog ပိုင္ရွင္တစ္ေယာက္ရဲ့ အခြင့္အေရးကို က်က်နန အသုံးခ်ျပီး စာဖတ္သူတို႕ကို ႏွိပ္စက္ဖို႕ အခုလိုလုပ္ရန္ အၾကံရရွိသြားျခင္းပါ။

ယဥ္တကိုယ္မယ္အတြက္'ယ'

မေန႕က Tag Post ရဲ့အဆက္ေလးပါ။ ဒီတေခါက္ေတာ့ ျမန္မာလိုေလးေပါ့ေနာ္။ ယဥ္တကိုယ္မယ္ဆိုေတာ့ 'ယ' ေပါ့။ စာဖတ္သူတို႕ အဆင္သင့္ျဖစ္ျပီဆိုရင္ စလိုက္ၾကရေအာင္။

နာမည္က... ယဥ္တကိုယ္မယ္ လို႕ေခၚတြင္ပါတယ္


ေျပာခ်င္တဲ့စကားေလး ေလးလံုးက... ယဥ္ေက်းလိမၼာ


ေကာင္ေလးနာမည္က... ယဥ္မင္းပိုက္


ေကာင္မေလးကေတာ့... ယမင္းသူ


လုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္က... ယဥ္ေက်းမႉကို ထိမ္းသိမ္းခ်င္ပါတယ္။

'Y' for Yintakomae

ဆုမြန္ Tag လုပ္သြားတာပါ။ ျဖဴတုတ္ရဲ့ ပထမဆုံး Tagမို႕ super excited ျဖစ္ရပါတယ္။ ျဖဴတုတ္က ကိုယ့္ကိုယ္ကို 'ျဖဴတုတ္'လို႕ နာမ္စားသုံးေသာ္လည္း ဆုမြန္က 'ယဥ္တကိုယ္မယ္' အျဖစ္ Tag တဲ့အတြက္ ျဖဴတုတ္ 'Y' နဲ႕ 'ယ' ကို သုံးပါရေစ။ ဆုမြန္နဲ႕ စာဖတ္သူအားလုံး ႏွစ္သက္လိမ့္မယ္လို႕ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ျဖဴတုတ္စေျပာေတာ့မယ္ေနာ္...

1. What is your name : YinTaKoMae
2. A four Letter Word : Year
3. A boy's Name : Yan Aung
4. A girl's Name : Yadanar Pon
5. An occupation : Yale Professor
6. A color : Yellow
7. Something you'll wear : Yankee Hat
8. A food : Yogurt
9. Something found in the bathroom : Yves Saint Laurent Toner
10. A place : Yellowstone
11. A reason for being late : You
12. Something you'd shout : Yummy
13. A movie title : You've Got Mail
14. Something you drink : Yakult
15. A musical group : Ying Yang Twins
16. An animal : Yak
17. A street name : York Street
18. A type of car: Yogo
19. The title of a song : You Are Not Alone
20. A verb : Yield

ျဖဴတုတ္ 'ယ' ကိုပါ တခါတည္း တင္မယ္လို႕ စိတ္ကူးေပမဲ့လည္း နဲနဲခက္ေနလို႕ ေနာက္ေန႕က်ရင္ တင္ေပးပါ့မယ္။

ေက်းဇူးတင္ပါတယ္
ျဖဴတုတ္ေလး

ျဖဴတုတ္ႏွစ္သက္မိေသာ အမ်ိဳးသားမ်ား

ျဖဴတုတ္တင္ခ်င္တဲ့ ပို႕(စ္)ကအသစ္ေလးက မွန္းထားတာထက္ ပိုၾကန္႕ၾကာေနတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ျဖဴတုတ္ျပင္ေလ ပိုမွားေလ၊ ပိုဖတ္လို႕မေကာင္းေလ။ ကိုယ္ေတာင္မၾကိဳက္မွေတာ့ စာဖတ္သူတို႕အတြက္ အဆင္ေျပဖို႕ ဆိုတာကေတာ့ ေဝလာေဝးေပါ့။ အဲဒါနဲ႕ စိတ္အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္ေအာင္ဆိုျပီး ျဖဴတုတ္ရဲ့ Collection ဓာတ္ပံုေလးမ်ားကို ဟိုဟိုဒီဒီ ျပန္ၾကည့္မိရင္းနဲ႕ ဒီPostေလးကို ၾကားျဖတ္တင္ဖို႕ စိတ္ကူးမိပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ Collection ဆိုေပမဲ့ ဓာတ္ပံုေတြလို ေတာင္ေရာက္ေျမာက္ေရာက္ download လုပ္ထားယံုပဲရွိတာ။ ဆိုေတာ့...သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေလးျဖစ္ေအာင္ဆိုျပီး ေနာက္ခံသီခ်င္းေလးနဲ႕ ဓာတ္ပံုအယ္(လ)ဘမ္ေလး လုပ္လိုက္မယ္ေပါ့။ လုပ္ရင္းနဲ႕ စိတ္ကေတာ္ေတာ္ေလး ျပန္ၾကည္လင္လာပါတယ္။ အစစအဆင္ကိုေခ်ာလို႕။ ေရြးထားတဲ့ သီခ်င္းအရွည္နဲ႕ ဓာတ္ပံုအေရအတြက္ကလဲ ကြက္တိပဲ။ Preview လည္း ၾကည့္ျပီးျပီ။ အကုန္အဆင္ေျပတယ္။ Post လုပ္ဖို႕ပဲက်န္ေတာ့တယ္။ အဲဒီေလာက္ေတာင္ ေရွာ႐ႉေနရင္ေတာ့ သိပ္မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ျဖဴတုတ္ တစ္ခုခုလုပ္တိုင္း (ၾကီးသည္ျဖစ္ေစ၊ ငယ္သည္ျဖစ္ေစ) အဖုအထစ္ေလးေတြ ရွိတတ္ေတာ့ေလ။ ေတြးလို႕မွမဆုံးေသးဘူး Bloggerမွာ ဗြီဒီယိုတင္လို႕ မရတာကိုသြားေတြ႕တယ္။ ကဲပါေလ ျဖဴတုတ္ရဲ့ ညည္းခ်င္းနဲ႕ ရွည္မေနေတာ့ပါဘူး။ အဲဒါနဲ႕ပဲ YouTube မွာတင္လိုက္ျပီး လင့္(ခ)လုပ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ျဖဴတုတ္နဲ႕ အၾကိဳက္ခ်င္း တူၾကလားဟင္? အခုေရြးထားသူေတြက မ်ားေသာအားျဖင့္ သူတို႕ရဲ့ရုပ္ကို ၾကိဳက္တာပါ။ အရည္အခ်င္းနဲ႕ပတ္သက္ျပီး ႏွစ္သက္မိသူေတြ သတ္သတ္ရွိပါတယ္။ ေနာက္တေခါက္ ေပါ့ေနာ္။ ဒီမွာ ႐ႈစားလိုက္ပါအုံး။

ဒါနဲ႕ေလ မဆုမြန္ရဲ့ ေက်းဇူးေၾကာင့္ Tag ျခင္းရဲ့သေဘာသဘာဝကို ျဖဴတုတ္နားလည္သြားတယ္။ ဒီ Post အတြက္ ျဖဴတုတ္ကို ဆက္ေရးေပးေစခ်င္သူမ်ားကေတာ့ မဆုမြန္၊ Rita၊ ၾကည္ျဖဴပိုင္ ႏွင့္ ခေရညိဳ တို႕ျဖစ္ပါတယ္။ အားတဲ့အခါေပါ့ေနာ္။ ဒါေပမဲ့ ျဖဴတုတ္ေစာင့္ဖတ္ေနမယ္လို႕ ေျပာပါရေစ။

ေက်းဇူးတင္ပါတယ္
ျဖဴတုတ္ေလး

ျဖဴတုတ္ေလးနဲ႕ဘူးရို

ဒီေခါင္းစဥ္ကိုဖတ္ျပီး စာဖတ္သူတို႕ေတာ့ ျဖဴတုတ္ေလး 'ဘူးယို'ကိုဘယ္လို လုပ္ပါလိမ့္ဆိုျပီး စိတ္ဝင္စားသြားၾကမလား မသိဘူး။ စိတ္ဝင္စားသူမ်ားရွိရင္ ျဖဴတုတ္ေလးက မႏွေျမာတတ္ပါဘူး။ နည္းလမ္းကို မွ်ေဝေပးလိုစိတ္ အျပည့္ရွိပါတယ္။ ဆရာစားခ်န္လိုစိတ္ နည္:ပါးပံုမ်ားဆိုရင္ ေျပာရအုန္းမယ္... ကိုးတန္းတုန္းက သခ်ာၤ နဲ႕ဓာတုလာလာေမးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို စာရွင္းေကာင္းတာ ပထအစမ္းအမွတ္စာရင္းလဲထြက္ေရာ သူကကိုယ့္ထက္ အမွတ္သာသြားလို႕။ ျဖဴတုတ္ကေတာ့ ကိုယ္ရွင္းျပလိုက္လို႕ဆိုျပီးေတာ့ သိပ္ဂုဏ္ယူတာေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းက လာေက်းဇူးတင္ေတာ့လည္း တျပဳံးျပဳံးနဲ႕။ အိမ္ေရာက္ေတာ့မွ မိုးမႊန္ေအာင္ အဆူခံရတာ။ ထံုလို႕တဲ့။ (ဟုတ္တယ္... စာျပိဳင္တဲ့ေနရာမွာ ကေလးေတြကေတာ္ေတာ္ရယ၊္ မိဘေတြ စိတ္အားထက္သန္ပံုမ်ား စာေမးပြဲဝင္မေျဖယံုတမယ္ပဲ။) ျဖဴတုတ္ကေတာ့ အမွတ္သည္းေျခမရွိပါဘူး။ စာလာေမးသူရွိတိုင္း ေျဖျမဲပဲ။ ေကာင္းတာလုပ္တာပဲဟာေနာ့။ အခုေတာ့ ေက်ာင္းသားဘဝက လြန္ေျမာက္ျပီး အလုပ္ခြင္ဝင္လာျပီဆိုေတာ့ အဲဒီအက်င့္ကို ၾကိဳးစားျပီးျပဳျပင္ေနရတယ္။ အျပိဳင္အဆိုင္ေလးေတြ ရွိတာကိုး။ ကိုယ့္ရဲ့ Approachကို ကိုယ့္ရဲ့Collegueနဲ႕ Shareလုပ္လို႕မွ မျဖစ္ေတာ့ပဲေလ။ ေျပာရင္းေျပာရင္းနဲ႕ ေျပာခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာကေန ေသြထြက္သြားျပန္ျပီ။ ျပန္ဆက္ရရင္... အရာရာကို အေသးစိတ္ 'က'ၾကီးကေန 'အ'အထိ တင္ျပခ်င္တတ္တဲ့ ျဖဴတုတ္ရဲ့ အက်င့္အတိုင္း စာဖတ္သူ သိခ်င္ေနတဲ့ 'ဘူးယို' ဘယ္လိုစျဖစ္လာတယ္ ဆိုတာကေန စလိုက္ၾကရေအာင္လား။

ထြန္းထြန္းသို႕ေပးစာ

ဒီေန႕ စေနေန႕ဆိုေတာ့ ထုံးစံအတိုင္း သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ ေစ်းဝယ္ထြက္ျပီး Lunchစားဖို႕ Schedule ဆြဲထားပါတယ္။ မိုးေလဝသကေတာ့ ညေနမွာ မိုးဖြဲဖြဲရြာႏိုင္တယ္လို႕ ခန္႕မွန္းထားတာပဲ။ မျပင္ဆင္ခင္ အျပင္ကေကာင္းကင္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ တိမ္ေတြညိဳမဲျပီး မိုးအံု႕အံု႕ျဖစ္ ႐ံုတင္မက မိုးပို႕တဲ့ ေလကပါ ခပ္ျပင္းျပင္းတိုက္ေနတာကို သိလိုက္ရတယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ဒီမိုးဟာ ညေနအထိ မေစာင့္ေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႕ ျဖဴတုတ္လည္: အိမ္ထဲမွာပဲ ေကြးခ်င္စိတ္ ပိုမ်ားသြားျပီး သူငယ္ခ်င္းကို မသြားျဖစ္ေတာ့ဘူးလို႕ ဖုန္းလွမ္းဆက္လိုက္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ အျပင္ထြက္မွာမို႕ ေန႕လယ္စာ ဘာမွခ်က္မထားဘူးဆိုျပီး ကြိစိကြစိေတာ့ နဲနဲလုပ္ခ်င္တယ္။ ေခ်ာ့ေမာ့ေျပာေနတုန္းမွာပဲ သူ Takeoutမွာလိုက္ေတာ့မယ္ဆိုျပီး ဖုန္းခ်သြားတယ္။ ကဲနားေအးသြားျပီ။ ျဖဴတုတ္ကေတာ့ ေပ်ာ္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲသိလား? ျဖဴတုတ္အတြက္ No Shopping ရဲ့ Trade Off သည္ Blog ေပၚကို အသစ္တင္ႏိုင္ဖို႕အတြက္ စာေရးျခင္းေလ။ ျဖဴတုတ္ရဲ့ အဖိုးတန္တဲ့ အားလပ္ခ်ိန္ေလးကို စာေလးေရးရင္းနဲ႕ ကုန္ဆုံးေစမယ္ေပါ့။ (ျဖဴတုတ္တို႕မ်ား စာေလးတစ္ပုဒ္ ေျခာက္တီးေျခာက္ခ်က္ ေရးျပီးခါစ ရွိေသးတယ္ ေလကေတာ့ ခပ္ၾကီးၾကီးပဲ) ဒါေတာင္ေနာ္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ တစက္မွ မေရးတတ္ဘူးလို႕ ခံယူထားတဲ့သူ။ ႏို႕မဟုတ္ရင္ေတာ့ ... စာဖတ္သူေရ... ထားလိုက္ပါေတာ့ေလ။ Whoppers ဘူး တစ္ဝက္ေလာက္ ဝါးျပီးသြားခ်ိန္မွာေတာ့ EUREKA (စိတ္ထဲက ေအာ္တာပါ, အာခီမီးဒီးလိုလဲ စည္ပိုင္းထဲမွာရွိမေနပါဘူး)ဆိုျပီး ထခုန္လုနီးပါး ေပ်ာ္သြားပါတယ္္။ ကုန္ၾကမ္းရသြားျပီေလ။ ေခါင္းစဥ္က 'ထြန္းထြန္းသို႕ေပးစာ'တဲ့။ ဟုတ္တယ္၊ ဟုတ္တယ္ အခုေခတ္မွာ လူသိမ်ားေနတဲ့့ ထြန္းထြန္း(Examplez) ကိုေျပာတာ။ဒီေခါင္းစဥ္ေၾကာင့္ ျဖဴတုတ္ကိုေတာ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေလးလို႕မထင္လိုက္ၾကပါနဲ႕။ ျဖဴတုတ္ လူ႕ေလာကၾကီးထဲ ေရာက္လာတာ decades ႏွစ္ခုကို ေတာ္ေတာ္ေက်ာ္ေနပါျပီ။ တခ်ိန္တည္:မွာပဲ ျဖဴတုတ္ စဥ္းစားမိတာက ဆယ္ေက်ာ္သက္တုန္းကေတာင္ ကေလးကလားဆန္တယ္ဆိုျပီး မင္းသားဆီစာေရးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို တားျမစ္ခဲ့တာ။ မင္းသားေတြက ဖတ္မွာမွမဟုတ္ဘူး၊ နင္တို႕စာကိုဖုတ္ေလတဲ့ငါးပိ ရွိတယ္လို႕ေတာင္ ထင္မွာမဟုတ္ဘူး ဆိုျပီးအာေခ်ာင္ခဲ့တာ။ အလုပ္တစ္ခုလုပ္ရင္ အရာထင္မွေလ ဆိုျပီးလွ်ာရွည္ခဲ့တာ။ အဲဒီတုန္းက Physics မွာ Work Done သင္ထားကာစဆိုေတာ့ အဲဒီ Theory ေလးေတာင္ ကိုးကားလိုက္ေသးတယ္။ ကိုယ္ကေရးျပီး သူတို႕ကဖတ္မွ Work Done ေပါ့။ ႏို႕မဟုတ္ရင္ နင္တို႕အခ်ိန္ နဲ႕စကူၠ အလကားျဖစ္႐ံုပဲေပါ့။ အမယ္ေလး အဲဒီတုန္းက ကိုယ္ကသူတို႕ထက္ အျပန္တရာအသက္ၾကီးတဲ့ ေလသံနဲ႕။ သူတို႕ကေတာ့  ျဖဴတုတ္ကို လူတြင္ၾကယ္ေလသံ နဲ႕ဆိုျပီးေတာ့ ျမက္ေစာင္းတစ္ခ်က္ ရွဲခနဲခဲျပီး တျခားအေၾကာင္းကို စကားလႊဲသြားၾကတယ္။ မွန္မွန္ဝန္ခံရရင္ ဆယ္ေက်ာ္သက္တုန္းကေတာ့ သူမ်ားလုပ္တိုင္း လိုက္လုပ္တဲ့သူ မျဖစ္ခ်င္ဘူးဆိုျပီး ဘာမွမဟုတ္တဲ့မာန ထားခဲ့ယံုသက္သက္ေလာက္ပါပဲ။ အေျခာက္တိုက္ ဘဝင္ျမင့္တယ္ပဲ ဆိုရမလား။ (ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဒီလိုအမႊန္းတင္ရတာ တမ်ိဳးၾကီးပဲ) အဲဒီလိုလုပ္ခဲ့တဲ့သူက အခု ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ သုံးဆယ္နားနီးမွ ထြန္းထြန္းဆီကို စာေရးျပီး ဘာအ႐ူးထခ်င္ရတာတုန္း ေမး ရင္…။

Blogging ႏွင့္စပ္လ်ဥ္းေရြ႕

           

          လြန္ခဲ.တဲ.ရက္အနည္:ငယ္ကအထိ စာေရးဖို႕ဆိုတာ ျဖဴတုတ္တို႕ ေခါင္းထဲမွာေတာင္ မရွိပါဘူး။ မေရးခ်င္တာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ေရးခ်င္လိုက္တာမွ တပိုင္းကိုေသလို႕။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ေဖေဖနဲ.ေဒၚေလး အပါအဝင္ သူတို႕ဘက္ကအမ်ိဳးေတြက စာေပအရမ္းဝါသနာပါၾကတယ္။ စာတိုေပစေလးေတြေရးျပီး အမ်ိဳးေတြထဲမွာ သူ႕လက္ရာနဲ.ကိုယ့္လက္ရာ အခ်င္းခ်င္:လဲလွယ္ ဖတ္႐ႉေဝဖန္ေလ့ရွိၾကတယ္။ အဖိုး (ေဖေဖ့ရဲ့အေဖ)ဆိုရင္ သူ႕ရဲ့ခရီးသြားမွတ္တမ္းေလးေတာင္ စာအုပ္ထုတ္ဖူးတယ္။ ဦးေလးဝမ္းကြဲ တစ္ေယာက္ဆိုရင္ ျမန္မာျပည္မွာ ေတာ္ေတာ္လူသိမ်ားတဲ. စာေရးဆရာေလ။ ဒီပုတ္ထဲက လာမွေတာ့ ဒီပဲလိုပဲ ျဖစ္ခ်င္တာေပါ့။ ခြၽတ္စြတ္မဟုတ္ရင္ေတာင္ အေငြ႕အသက္ကေလးေတာ့ ပါခ်င္တာေပါ့။ အဲဒါေၾကာင့္ ငယ္ငယ္ကတည္:က စာစီစာကုံးေတြ ေရးရင္းကို႕အစြမ္:အစကို စမ္းသပ္ခဲ.ပါတယ္။။ ေတာက္ေလွ်ာက္ ဆယ္တန္းအထိပါပဲ။ ဒါေပမယ္. ျဖဴတုတ္ေရးလိုက္တိုင္း စိတ္ထဲမွာ တခုခုမျပည့္စံုသလို ခံစားရတယ္။ ကိုယ့္အေရးအသားက ႏူးႏူးညံ့ညံ့ ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕နဲ. ဆြဲေဆာင္မႉမရွိေနဘူးဆိုျပီး အားမရဘူး။ ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္းလဲ ထြက္ေရာ ကိုယ္သိပ္အျဖစ္မရွိတာ ေသခ်ာသြားေရာ။ ျမန္မာစာဘာသာ တစ္ခုတဲပဲ သုံးမွတ္နဲ. ဂုဏ္ထူးကပ္ျပဳတ္ခဲ.တယ္ေလ။ ေတာ္ေတာ္ ဝမ္းနည္:ခဲ.ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကစျပီး ျဖဴတုတ္လည္:ပဲ ကိုယ့္talentကေတာ့ စာေရးရာမွာ မရွိဘူးဆိုျပီး ဒီလိုပဲ ထားလိုက္ပါေတာ့တယ္။ ေကာင္းေအာင္ ေရးႏိုင္လိမ့္မယ္ဆိုတဲ. ယံုၾကည္ခ်က္လည္: မရွိေတာ့ပါဘူး။ ကိုယ့္စာဖတ္သူကိုလည္း အခ်ိန္ကုန္ မ်က္စိေညာင္: မျဖစ္ေစခ်င္ဘူးေလ။ သူမ်ား ေကာင္:ေကာင္:ေရးတာေလးေတြပဲ ဖတ္ေတာ့မယ္ေပါ့။ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ပါပဲ။ ျပီးေတာ့ ကိုယ္သြားတဲ. လိုင္းကလဲ Lab Report ဖန္တရာေတေအာင္ပဲ ေရးရတဲ. Research ဆိုေတာ့...။

ငါအခုမွသိတယ္...ငါေတာ္ေတာ္ေခတ္္ေနာက္က်ပါလား။

ဒါေလးကေတာ့ Electrical Engineer သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ရဲ့ ညည္းခ်င္းေလးပါ။ သေဘာက်မိလို႕ သူ႕ကိုခြင့္ေတာင္းျပီး Originalအတိုင္း တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဖတ္ျပီးရင္ေတာ့ ...  ျဖဴတုတ္၊ မင္းကေရာကြာလို႕ ေမးခ်င္လာၾက ပါလိမ့္မယ္။ အေျဖကို ေအာက္ဆုံးမွာ ႐ႉစားပါလို႕။

Dude, I just realize that I’m so outdated…What about you?

While I’m still using Windows XP, the Windows 7 is here, I didn’t even know how Windows Vista screen looks like. It reminds the story of Windows ME…


When I’m still using Pentium 4 CPU and struggling if I should upgrade to Dual Core, the Core 2 and Quad Core CPUs are going to be replaced by i7. Today, for the first time, I heard that there was a Pentium D in between…

အမ်ားစုေသာအပ်ိဳၾကီးလူပ်ိဳၾကီးတို႔၏ စရိုက္လကၡဏာမ်ား

ျဖဴတုတ္ေရးတာမဟုတ္ပါဘူး။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က FORWARD လုပ္လိုက္တာပါပဲ။ ဖတ္ျပီး DELETE လုပ္လိုက္မဲ.အစား သူငယ္ခ်င္းတို႕ မဖတ္ရေသးရင္ ဖတ္ျပီး ရီျပဳံးသြားႏိုင္ေအာင္ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အမေလး... ၈၈ ခ်က္ၾကီးမ်ားေတာင္ပါလား။

အမ်ားစုေသာအပ်ိဳၾကီးလူပ်ိဳၾကီးတို႔၏ စရိုက္လကၡဏာမ်ား

၁။ ဘာသာေရး ကိုင္းရိႈင္းတတ္သည္။

၂။ ဇီဇာေၾကာင္တတ္သည္။

၃။ တိရိစၦာန္ကေလးမ်ားကို ခ်စ္တတ္သည္။

၄။ တူ၊တူမကေလးမ်ားကို အခ်စ္ၾကီးတတ္ၾကသည္။

၅။ တူ၊တူမကေလးမ်ားကို သူတို႔လိုေနရန္ တိုက္တြန္းတတ္ၾကသည္။

၆။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုခုက်ဘို႔ အၾကာၾကီးေစာင္႔ရတတ္သည္။

ရ။ အျမဲလိုလို ဟိုဟာေကာင္းနိဳး၊ဒီဟာေကာင္းနိဳးေရြးရခက္ေနတတ္သည္။

ဂ။ အေဖ၊အေမ ကို သူမ်ားထက္ ပိုခ်စ္တတ္သည္။

၉။ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ လည္း သူမ်ားထက္ပိုခ်စ္တတ္သည္။

၁၀။ အခ်စ္၊အိမ္ေထာင္ေရးအေၾကာင္း သူမ်ားထက္ ပိုသိဟန္ ျပတတ္သည္။

ဒီေက်ာင္းသားနာမည္ကိုသိပါသလား ?

A friend of mine forwarded this interesting questions and answers to me. I enjoyed reading it so much that I am sharing with you all. I hope that you all will enjoy reading it. :)


One day, a professor of a university decided to defy his pupils.
တစ္ရက္မွာ တကၠသိုလ္ဆရာတစ္ေယာက္က သူ႔တပည့္ေတြကို စိန္ေခၚဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။


He asked: Did God create everything that exists?

ဆရာကေမးတယ္ "တည္ရွိမႈ႕ေတြအားလံုးကို ဘုရားသခင္က ဖန္တီးတာလား၊ "


A student answered bravely: "Yes, He did."


တပည့္ေတြက ရဲရင့္စြာနဲ႕ျပန္ေျဖတယ္ " ဟုတ္တယ္ "


Everything? asked the teacher.

ဆရာကထပ္ေမးတယ္။ " အားလံုး "

Love Medicine